Υπόμνημα Βασίλη Τσιαλιαμάνη προς αρμοδίους με θέμα "Συνθήκες διαβίωσης εργατών γης στην Μανωλάδα και λυόμενοι οικίσκοι (κοντέινερς) στην Κόνιτσα"

ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΤΣΙΑΛΙΑΜΑΝΗΣ           Τηλέφωνο : 2651020507

ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ                                           FAX           :2651030185 

Ναπ. Ζέρβα 5-Ιωάννινα-ΤΚ 452.21         Κινητό τηλ. :6946687524

ΑΦΜ : 021036060/Α Δ.Ο.Υ Ιωαννίνων   e-mail :tsial-b@otenet.gr

Ιωάννινα  23-4-2013                                                                                                                                                                                   

ΠΡΟΣ  :

-Δήμο Κόνιτσας, Κόνιτσα

-Υπηρεσία Αποκατάστασης Σεισμοπλήκτων , Κοζάνη

-Γενικό Γραμματέα Περιφέρειας Ηπείρου-Δυτικής Μακεδονίας, Ιωάννινα

-Υπουργείο Ανάπτυξης, Αθήνα

Κοινοποιείται :Βουλευτές Νομού Ιωαννίνων, Ιωάννινα

Θέμα : Συνθήκες διαβίωσης εργατών γης στην Μανωλάδα και λυόμενοι οικίσκοι (κοντέινερς) στην Κόνιτσα.

α. Ο τραυματισμός από σφαίρες κυνηγετικών όπλων με δράστες τρεις επιστάτες-μπράβους ενός μεγαλοκαλλιεργητή φράουλας στην Μανωλάδα Ηλείας τριάντα πέντε (35) μεταναστών, εργατών γης, από την φτωχή ασιατική χώρα του Μπαγκλαντές, σε απάντηση του αιτήματός τους να πληρωθούν τα δεδουλευμένα τους, έφερε ξανά στην επιφάνεια τα μεγάλα θέματα, της μετανάστευσης, της ξενοφοβίας, του σύγχρονου δουλεμπορίου, των ντόπιων και ξένων μαφιόζων-δουλεμπόρων, της αμειβόμενης  στο όριο λιμοκτονίας  εργασίας, της εξεπίτηδες απουσίας του κράτους-μη κράτους, των αδιάφορων ντόπιων και όχι μόνο,   των άθλιων συνθηκών διαβίωσης –όχι ζωής-αυτών των ανθρώπων, που αντιμετωπίζονται ως απορρίμματα, αν όχι ως περιττώματα, της κοινωνίας.

          β. Οι χιλιάδες ξένοι εργάτες γης στην Μανωλάδα (και αλλού) διαβιούν, κοιμούνται, όσο κοιμούνται, και τρώνε, όσο τρώνε, υπό άθλιες συνθήκες μέσα σε θερμοκήπια υπό νάυλον «στέγες», χωρίς ούτε τις ελάχιστες συνθήκες υγιεινής που έχουν τα σταβλισμένα ζώα. Δεν απαλλασσόμαστε από τις υποχρεώσεις μας απέναντι στους συνανθρώπους μας που τους ρουφάμε τον ιδρώτα τους και πολλές φορές και το αίμα τους, όπως στην παραπάνω περίπτωση, για να έλθει το πολύτιμο συνάλλαγμα των 100 εκατομμυρίων ευρώ από την εξαγωγή του χρυσοφόρου φρούτου της φράουλας, με το επιχείρημα των ξενόφοβων φασιστών ότι και στην χώρα καταγωγής τους είναι παρόμοιες οι συνθήκες διαβίωσης και η αμοιβή εργασίας είναι ακόμη χαμηλότερη απ’ αυτή που τους δίνομε εμείς.  Αν δεν αντιδράσουμε στο τραγικό φαινόμενο ολόκληρη η Ελλάδα θα γίνει Μανω-λάδα και καθεμέρα δυστυχώς τέτοια γίνεται, τουλάχιστον στον εργασιακό τομέα .

          γ. Στην Κόνιτσα από τον σεισμό του 1996 έχουν απομείνει, μέσα στον οικισμό και στον κάμπο, πολλά κοντέινερς –λυόμενοι οικίσκοι, που από τους κατόχους τους χρησιμοποιούνται ως οικιακές ή αγροτικές αποθήκες. Τα κοντέινερς που χρησιμοποιούνται ακόμη ως κατοικίες είναι λιγότερα από τα δάκτυλα του ενός χεριού και θα πρέπει κράτος και δήμος να επιδείξουν για τους διαβιούντες σ’ αυτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Τα κοντέινερς, όσα σώζονται, γιατί πολλά έχουν καταστραφεί, είναι κρατική περιουσία και κατά την διανομή τους απειλούνταν οι σεισμόπληκτοι ότι εάν μετά την αποκατάστασή τους δεν τα επέστρεφαν θα υποχρεώνονταν στην καταβολή, μέσω των Δ.Ο.Υ, της αξίας τους. Το κράτος ούτε τις υποσχέσεις του τηρεί ούτε τις απειλές του υλοποιεί.

          Η Κόνιτσα θέλει να γίνει ένας όμορφος τουριστικός τόπος. Τούτο είναι πιο απαραίτητο στις σημερινές δύσκολες μέρες που ζούμε.  Κάποιοι συμπατριώτες μας φιλότιμα ξοδεύουν κόπο, μυαλό, έγνοια και χρήμα φτιάχνοντας και λειτουργώντας τουριστικές εγκαταστάσεις. Τα κοντέινερς είναι μια ασχήμια που πρέπει να απομακρυνθεί από τον οικισμό μας. Τα κοντέινερς είναι αναγκαία για την διαβίωση των εργατών γης στην Μανωλάδα και όπου αλλού. Η μεταφορά τους είναι εύκολη και φθηνή. Αντίδραση θα υπάρχει βέβαια από τους σημερινούς κατόχους, αλλά η κατοχή τους με την παραπάνω χρήση μετά δεκαεπτά, μέχρι τώρα, χρόνια από τον σεισμό του 1996 είναι παράνομη και δημιουργεί και θέμα αισθητικής για τον τόπο μας .

Με πρωτοβουλία λοιπόν του Δήμου Κόνιτσας και των αρμόδιων κρατικών αρχών, ας ληφθεί αυτή η στοιχειώδης μέριμνα για τους ξένους εργάτες γης της Μανωλάδας.

Θα παρακαλούσα, σε όσους απευθύνομαι ως πολίτης της Ελλάδας και δημότης Κόνιτσας, να με τιμήσουν με την απάντησή τους, παίρνοντας θέση στην πρότασή μου.

                                                   Βασίλης Τσιαλιαμάνης

                                                          Δικηγόρος                                     

Κείμενο του Β. Τσιαλιαμάνη, που δημοσιεύθηκε στο τεύχος Γενάρη-Φλεβάρη του περιοδικού ΚΟΝΙΤΣΑ με τίτλο "Ημέρα μνήμς ολοκαυτώματος"

                       Ημέρα μνήμης ολοκαυτώματος

                          Κόνιτσα 27-1-2013              του Β. Τσιαλιαμάνη

α. Η 27η Ιανουαρίου ορίσθηκε το 2005 από τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών ως ημέρα μνήμης των θυμάτων του ολοκαυτώματος από το ναζιστικό καθεστώς κατά τον Β παγκόσμιο πόλεμο. Την ημέρα αυτή το 1945 απελευθερώθηκε από το σοβιετικό στρατό το μεγαλύτερο στρατόπεδο συγκέντρωσης στο Αουσβιτς στην Πολωνία, 60 χιλιόμετρα από την πόλη Κρακοβία.  

Στο στρατόπεδο αυτό βρήκαν το θάνατο περισσότεροι από 3.000.000, κυρίως, εβραίοι, αλλά και ρομά, κομμουνιστές, ομοφυλόφιλοι, αιχμάλωτοι πολέμου και άλλοι, με τυφεκισμό, με αέρια, με βασανιστήρια, από πειράματα, από αρρώστιες, από εξάντληση από την πείνα και την δουλειά κλπ.  Υπολογίζονται ότι συνολικά 6.000.000 εβραίοι εξοντώθηκαν από το ναζιστικό καθεστώς τα χρόνια 1933  έως 1945.  Η «ανθρώπινη» ιστορία γνώρισε - και στις μέρες μας ζούμε-, μαζικές εξοντώσεις και το ανθρώπινο αίμα πάντοτε χυνόταν άδικα. Η ανθρώπινη ζωή του «άλλου» δεν είναι καν εμπορεύσιμο είδος. Οι «άλλοι» κατά τον γάλλο φιλόσοφο Ζαν-Πωλ Σάρτρ (1905-1980) είναι «η κόλαση». Διαστημική η απόσταση μεταξύ του «άλλου» και του «πλησίον».   Από την τακτική αυτή δεν ξέφυγαν και οι δύο μεγάλες επαναστάσεις, η γαλλική και η μπολσεβίκικη. Όταν στην πορεία ωραίων υποθέσεων γίνεται διάσταση σκοπού και μέσου ο άνθρωπος γίνεται λύκος, γίνεται θηρίο.  Η ιδιαιτερότητα των ναζιστικών σκοπών και μέσων  έγκειται στην «βιομηχανοποίηση» του θανάτου και στην χρήση επιστημονικών μεθόδων για την αφαίρεση των ανθρώπινων ζωών. Κατά τον παραπάνω φιλόσοφο ο φασισμός ορίζεται όχι από τον αριθμό των θυμάτων αλλά από τον τρόπο του σκοτωμού των.  

            β. Προ ετών είχα επισκεφθεί με τον δικηγορικό σύλλογο Ιωαννίνων το στρατόπεδο του Αουσβιτς , τον περιφραγμένο με ψηλά αγκαθωτά σύρματα τεράστιο χώρο της  απόλυτης φρίκης. Πάνω από την κεντρική είσοδο σε υποδεχόταν η επιγραφή-τι ειρωνεία- «Η εργασία  απελευθερώνει». Είχε τρεις εδαφικές ζώνες. Στην πρώτη ζώνη ήταν τα πολεμικά εργοστάσια καταναγκαστικής εργασίας. Στην δεύτερη ζώνη ήταν το διοικητήριο και οι βοηθητικοί χώροι. Στην τρίτη ζώνη ήταν οι εγκαταστάσεις θανάτου. Άλλο να ακούς για εγκλήματα, άλλο να διαβάζεις για θηριωδίες, άλλο να βλέπεις φωτογραφίες ωμοτήτων  και άλλο να περπατάς στον τόπο της μαζικής εξόντωσης ανθρώπων, ανάμεσα σε σκιές εκατομμυρίων μαρτύρων, να ακουμπάς τα σύνεργα του θανάτου, να ψηλαφίζεις τον σωρό από τα κουρεμένα μαλλιά  των γυναικών-θυμάτων, να έχεις στην μύτη την μυρωδιά της ανθρώπινης  σάρκας .  Ακόμη  στέκουν όρθιοι οι θάλαμοι αερίων, με τις τρύπες στις οροφές τους από όπου ρίχνανε τα δηλητηριώδη θανατηφόρα αέρια με σωληνώσεις, τα τενεκεδάκια με τα αέρια, σαν κονσέρβες, στα ράφια. Εκεί και οι φούρνοι, τα κρεματόρια (από την λατινική λέξη cremo=καίω). Εκεί και τα βαγονάκια που κινούνταν επί εσωτερικών σιδηροτροχιών  και χρησίμευαν στους συγκρατούμενους να μεταφέρουν τα δηλητηριασμένα πτώματα στα κρεματόρια για «σαπουνοποίηση». Η στάχτη που έβγαινε από τις καμινάδες των φούρνων κατακάθονταν στον γύρω χώρο. Η στάχτη από τα κρεματόρια σκορπιόταν στα γύρω χωράφια που καλλιεργούσαν οι κρατούμενοι για το συσσίτιο του στρατοπέδου.   Όταν είχε πολλά πτώματα  και οι φούρνοι δεν μπορούσαν να ανταποκριθούν στις αυξημένες απαιτήσεις καιγόταν και πτώματα στην ύπαιθρο. Τα τραίνα, που τα ανοιχτά βαγόνια ήταν για την μεταφορά ζώων, έφερναν καθημερινά κόσμο από όλη την Ευρώπη. Πολλοί πέθαιναν μέσα σε άθλιες συνθήκες κατά την μεταφορά. Όταν ερχόταν τα θύματα γινόταν διαχωρισμός από ναζιστές γιατρούς σε άνδρες  και γυναίκες, δυνατούς και αδύνατους. Οι δυνατοί οδηγούνταν στις καταναγκαστικές εργασίες. Επιβλέποντες στην καταναγκαστική δουλειά ήταν συγκρατούμενοι, που φερόταν απαίσια, συνοδευόμενοι από σκύλους. Δεν άφηναν κανένα να ισιώσει την μέση του. Τους έγραφαν πάνω στην σάρκα του χεριού έναν αριθμό, τους έντυναν με ριγωτά βρώμικα ρούχα και τους έβαζαν ένα σήμα, ανάλογα με την ιδιότητά τους, Εβραίοι, πολιτικοί κρατούμενοι, ομοφυλόφιλοι κλπ.   Οι αδύνατοι οδηγούνταν στους θαλάμους αερίων ή στους χώρους που γίνονταν τα πειράματα. Εκεί εργάσθηκε σκληρά και ο διαβόητος ναζιστής γενετιστής Μένκελε.

Μιλιά από κανένα μας, κέρινα τα πρόσωπα όλων μας, σφίξιμο στις καρδιές μας.  Ανέκφραστο το ερώτημα, είναι δυνατόν αυτά τα εγκλήματα να τα διέπραξαν άνθρωποι ; Ειρήσθω ότι στο Αουσβιτς πρόσφεραν την εργασία τους και 200 ναζίστριες.  Στον τόπο του μαρτυρίου αφήσαμε ένα στεφάνι στην μνήμη των γιαννιωτών εβραίων, που δεν ξαναγύρισαν στα Γιάννενα. Μαζί στο προσκύνημα πολλά σχολεία από το Ισραήλ, έτσι εκεί τους διδάσκουν την ιστορία τους.                                       

            γ. Πριν από 80 χρόνια, στις 30 Ιανουαρίου 1933, ανέβαινε στην καγκελαρία (πρωθυπουργία) της Γερμανίας το «θηρίο της αποκάλυψης» ο από την Αυστρία «ταπεινός» δεκανέας Χίτλερ. Επιβολή από τους νικητές του Α παγκοσμίου πολέμου εξευτελιστικών   όρων που υποχρέωναν σε υποταγή τους γερμανούς, υπερβολικές αποζημιώσεις εις βάρος των ηττημένων γερμανών,  μεγάλη ανεργία, πληθωρισμός, ακρίβεια, ύφεση, εν γένει άσχημες οικονομικές συνθήκες (είχε προηγηθεί το κραχ του 1929), αναξιοπιστία και αδυναμία των πολιτικών κομμάτων να ξεπεράσουν την κρίση, έλλειψη ελπίδας από τους πολλούς, άδεια τα εργοστάσια, γεμάτες οι μπυραρίες, αυτή ήταν η κατάσταση και αυτό ήταν το κλίμα πριν από αυτή την τραγική για την ανθρωπότητα άνοδο στην εξουσία του μεγαλύτερου μακελάρη του ανθρώπινου γένους (υπολογίζονται οι νεκροί του Β παγκόσμιου πολέμου σε 30.000.000) και μάλιστα με την ψήφο του γερμανικού λαού (οι ναζί στις εκλογές του 1932 ήρθαν πρώτοι) και με κοινοβουλευτικές διαδικασίες επί δημοκρατίας της Βαϊμάρης. Ανακάλυψε αμέσως ο Χίτλερ τον εχθρό. Τι φταίει για την κατάντια της Γερμανίας ; Οι «άλλοι», οι εβραίοι. Να τους τιμωρήσουν, να τους εξαφανίσουν, να τους κάψουν. Η γροθιά των ανέργων ανοίγει τα δάκτυλα και γίνεται ναζιστικός χαιρετισμός. Το Κόμμα των Γερμανών Εργατών γίνεται Εθνικοσοσιαλιστικό Γερμανικό Εργατικό Κόμμα (ναζί) από τον λαϊκιστή Χίτλερ. Στον ίδιο απάνθρωπο σκοπό με τον ίδιο ναζιστικό στόχο στρατεύονται ελίτ και πλατειά στρώματα του πληθυσμού, βιομήχανοι και εργάτες, φιλόσοφοι, επιστήμονες, άνθρωποι των γραμμάτων και της τέχνης και νοικοκυρές.  Δεν έλειψαν βέβαια και οι εξαιρέσεις,  των γερμανών που αντιστάθηκαν στον μεγάλο χαλασμό.   Οι συνθήκες αυτές στην Γερμανία στην δεκαετία του 1920 και στην αρχή της δεκαετίας του 1930  δεν συγγενεύουν, έστω εξ αγχιστείας,  με τις σημερινές στην χώρα μας ;

            δ. Μεσημέρι πρόσφατης Κυριακής του Ιανουαρίου στην Κόνιτσα παρέλαυναν στο κεντρικό δρόμο της πάνω αγοράς  σε στρατιωτικό σχηματισμό  ακέφαλα νεαρά  γυμνασμένα άτομα με μαυροντυμένες ψυχές έχοντας στα χέρια τους οι μπροστινοί λάβαρα με μαίανδρο, που μοιάζει πολύ με αγκυλωτό σταυρό, και  με ελληνικές σημαίες οι υπόλοιποι.   Αυτοί οι δυστυχείς (αφού μισούν) ανιστόρητα αρνούνται το ολοκαύτωμα. Η μόνη παιδαγωγική τιμωρία τους θα ήταν η υποχρεωτική επίσκεψη στο Αουσβιτς.

            ε. Η τραγωδία του ολοκαυτώματος δεν μπορεί να ξεγραφτεί. Πρέπει να την θυμόμαστε με ντροπή και φρίκη, όσο υπάρχει ανθρώπινη μνήμη. Για να μην την ξαναζήσουμε και για να μην χρειασθεί να επαναλάβουμε τα λόγια του γερμανού προτεστάντη πάστορα MartinNiemoller : «Όταν ήρθαν να πάρουν τους τσιγγάνους δεν αντέδρασα. Δεν ήμουν τσιγγάνος. Όταν ήρθαν να πάρουν τους κομμουνιστές δεν αντέδρασα. Δεν ήμουν κομμουνιστής. Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους δεν αντέδρασα. Δεν ήμουν Εβραίος. Όταν ήρθαν να πάρουν εμένα δεν είχε απομείνει κανείς για να αντιδράσει».  Η άγνοια είναι η κοπριά, το λίπασμα, κάθε ολοκληρωτισμού.

Στον τόπο του μαρτυρίου αφήσαμε ένα στεφάνι στην μνήμη των γιαννιωτών εβραίων, που δεν ξαναγύρισαν στα Γιάννενα. Μαζί στο προσκύνημα πολλά σχολεία από το Ισραήλ, έτσι εκεί τους διδάσκουν την ιστορία τους.